9 maanden paper

De eerste deadline komt er aan. 

En dat vind ik best wel spannend… Sinds maart ben ik volop bezig met mezelf inlezen, archieven bezoeken en planningen maken voor de aankomende vier jaar. Maar hoe plan je een project van vier jaar wat je nog nooit hebt gedaan? Het eindresultaat staat vast; een boek over het Nederlands middelbaar onderwijs tijdens de bezetting. Maar dan nog, hoe begin je aan zoiets?

Ik ben begonnen met archieven inkijken en mijzelf inlezen om een steeds beter beeld te krijgen van mijn “werkveld”. Ook ben ik gaan praten met promovendi die al verder zijn. Hoe zijn zij begonnen? Wat houd hen gefocust? Wat zouden zij zelf nooit meer doen? Op basis hiervan maakte ik een grove planning. Die vaak veranderd want je weet eigenlijk nooit van tevoren of je in een bepaald archief drie dozen moet doorkijken of twintig. De planning evalueer ik elke 6 weken tijdens een gesprek met mijn begeleiders en pas ik aan waar nodig.

Volgende maand kom ik met mijn planning uit op één van de spannendste taken die zijn ingepland: ik moet beginnen met schrijven. Dat klinkt gemakkelijk, maar hoe begin je met het schrijven van een boek? Precies niet zo in ieder geval. Als ik daar aan denk bij elke zin die ik op papier zet is niets goed genoeg. Daarom ben ik op vakantie alvast begonnen met kleine stukjes op te schrijven. Indrukken die ik had na het lezen van bepaalde archieven, trends die ik kan zien door verschillende archieven op het zelfde onderwerp naast elkaar te leggen etc. Dit gaat verrassend goed. Zeker als ik niet teveel denk aan het eindproduct maar het eerder zie als goed geformuleerde aantekeningen.

Uiteindelijk moet er een “9 maanden paper” komen. Hierin beschrijf ik de opzet van mijn onderzoek en werk ik een case study verder uit. Dit vormt dan de basis voor de goedkeuring voor nog een jaar promoveren. 

De eerste stappen zijn gezet, het vierjarig project is in stukken gehakt en de eerste woorden staan op papier. Op naar de eerste deadline! 

Review Katholiek Documentatie Centrum

In het mooie Nijmegen is het Katholiek Documentatie Centrum (KDC) te vinden. Helaas niet in de oude binnenstad maar op de campus van de uni. Met de fiets zo’n 10 minuutjes vanaf het station. Omdat ze deze zomer aan het verbouwen zijn heeft het KDC tijdelijk een ander zaaltje ter beschikking gekregen waar je rustig kunt werken. 

Wanneer je van tevoren contact opneemt met de archivaris over de stukken die je in zou willen zien, zetten zij die voor je klaar. Bij binnenkomst stond er voor mij een karretje met een stuk of 40 archiefstukken. 

  
Wel moet je er aan denken dat je voor sommige archieven toestemming moet vragen om deze te kunnen inzien. Na mijn eerste aanvraag duurde het zo’n twee weken voordat de brief met de officiële toestemming op mijn deurmat neerplofte. 

De archivarissen zijn behulpzaam en goed aanspreekbaar. Een ander pluspunt van dit archief is dat de universiteitskantine achter het gebouw ligt. Op vrijdagen worden er hier zelfs pannenkoeken geserveerd en de prijzen zijn zoals je van een universiteitskantine verwacht. Als je, na een lange archiefdag, zin hebt in een terrasje pakken is het universiteitscafe om de hoek. 

Het enige nadeel van dit archief is dat het niet in een bijzonder mooi gebouw is en buiten de binnenstad. Daar staat de gastvrijheid en goede faciliteiten tegenover. Al met al krijgt dit archief 4 sterren van mij, een echte aanrader dus!